Ten felieton miał być na inny temat, ale to, co wydarzyło się w Krakowie w naturalny sposób zmieniło emocje i trajektorię myślenia o wielu sprawach. Masakra, jaka wydarzyła się w Krakowie jest wynikiem nienawiści – co do tego nie mam żadnych wątpliwości. I w sumie nieważne są sympatie polityczne tego człowieka – choć i to za chwilę będzie jasne – ale jestem przekonany, że jest to konsekwencja nienawiści, jaka stała się już jakiś czas temu podglebiem „debaty politycznej” w Polsce, która z prawdziwą debatą ma niewiele wspólnego. I gdyby tylko na polityce się zatrzymywała, można by ręką machnąć i przejść na tym do porządku dziennego. Ale nienawiść polityczna rozlewa się coraz szerzej poza te ramy i dotyka tych, którzy z polityką nie chcą mieć nic wspólnego.
I nie pomogą te wszystkie okrzyki: „to oni!”, przerzucanie się odpowiedzialnością ponad barykadami, nie pomogą kłamstwa, coraz bardziej ohydne i ostentacyjne, nie pomoże udawanie zatroskania, jak „słynny” już okrzyk „gdzie jest policja?”, i tym podobne – tylko po to, by odwrócić uwagę od swoich haniebnych zachowań – bo efekt zawsze jest ten sam: tuż po jakimś wydarzeniu w internetach zaczyna się wycie i wściekłe ataki wszystkich na wszystkich. Również po masakrze w Krakowie. Zero szacunku dla ofiar. Oni się nie liczą, bo liczy się najboleśniejsze dokopanie przeciwnikowi, który już dawno przestał być przeciwnikiem, bo już od dawna jest wrogiem. A jak wiadomo, z wrogiem się nie gada.
Nienawiść to straszne uczucie. Wydaje się, że nienawiść jest efektem jak najbardziej szlachetnych emocji ukarania kogoś za krzywdę, której się doświadczyło, ale finalnie okazuje się trucizną, ściekiem, toksyną, która zatruwa życie nienawidzącego. Wiem, bo sam kiedyś nienawidziłem. Tak szczerze do bólu. Z zaciskiem zębów. Na szczęście – kiedyś.
Nie chce mi się teraz wynajdywać opinii psychologów lub psychiatrów, którzy w medyczny sposób tłumaczą jak bardzo destrukcyjne procesy w organiźmie nienawiść wyzwala – każdy, kto się tym interesuje, sam je znajdzie i sobie poczyta. Mi teraz bardziej chodzi o to, by uświadomić sobie skalę tego zjawiska i poprosić o refleksję o konsekwencjach takiej postawy.
Nienawiść niszczy wszystko. Od otoczenia począwszy, na relacjach skończywszy. Nienawiść do otoczenia niszczy środowisko, w którym żyjemy; niszczy relacje – nie tylko w stosunku do przeciwników, ale i w stosunku do „swoich”. Niszczy psychikę, zaciemnia widzenie i rozpoznanie spraw.
Ktoś, kto nienawidzi nigdy nie skupi się na rozwiązywaniu problemów, bo sam będzie je potęgował; nigdy nie sformułuje sojuszu na rzecz dobra wspólnego, bo będzie pogrążony – i będzie pogrążał innych – w szukaniu okazji do mściwej zemsty.
Dotyczy to też naszego ekologicznego poletka. Nigdzie nigdy człowiek kierowany nienawiścią nie zbuduje niczego dobrego: nie skupi się na tworzeniu rezerwatów, na ochronie jeziora czy mokradła. Ktoś, kto nie wyrzeknie się nienawiści nie będzie w stanie zbudować pozytywnego sojuszu proekologicznego. Ktoś, kto ma nieuporządkowane relacje z ludźmi nie będzie umiał zająć się ochroną środowiska. Ktoś, kto nienawidzi nie znajdzie radości z obcowania z przyrodą…
Osobiście znam przypadki ekologów niszczonych nienawiścią – do tych, którzy ich zdaniem zrobili coś za wolno, za późno, nie tak, jak oni uważają. Nawet jeśli wychodzą z dobrych pobudek ochrony, finalnie niszczą nie tylko swoich „przeciwników”, ale przede wszystkim siebie i tracą swoją wielką niegdyś popularność.
Nienawiść, jak tsunami, zgarnia szerokie połacie i wciąga jak wir do dna wszystkich, którzy stoją zbyt blisko. Działa szybko. Jedno słowo, jeden gest i lincz gotowy. Bez względy na winę, skalę winy, albo też bez względu na niewinność. Nienawiść niszczy wszystko.
Umiemy zatrzymywać falę ścieków i blokować emisje toksyn do powietrza. Umiejmy tak samo zatrzymywać fale nienawiści.
